Onderstaand artikel verscheen in de EO-Visie, nr. 52, 2011

'Mijn lichaam ging door, maar mijn hart stond stil'

Zangeres Annemieke Koelewijn (39) uit Spakenburg heeft op jonge leeftijd al veel meegemaakt. Na een loodzware strijd verloor ze haar man aan kanker. Op 7 januari vertelt ze haar aangrijpende verhaal in De Verandering.

Annemieke, afkomstig uit een christelijk-gereformeerd nest, kreeg op 16-jarige leeftijd verkering met de drie jaar oudere Pieter-Jan. Een jaar later kreeg hij allerlei klachten in zijn rug. De huisarts verwees hem door naar het ziekenhuis in Amersfoort. "Toen we hem daar hadden afgezet, zei z'n moeder: 'Als het maar niet hetzelfde is wat de dominee heeft...'"

Kwaad
Die opmerking maakte Annemieke heel kwaad: hun predikant had testeskanker. "'Ben je gek?!' reageerde ik – maar ik was 17, en heel positief ingesteld." Later die dag zochten ze Pieter-Jan weer op in het ziekenhuis. "Hij zat aan een tafeltje. 'Het is niet goed, Miek.' De dokter vertelde dat de ziekte – inderdaad: testeskanker – in het ergste stadium was."
Alleen de specialisten van het academische ziekenhuis in Groningen zouden wellicht nog iets voor hem kunnen beteken. Daar vertelde een professor hun de volgende dag dat Pieter-Jan, zonder behandeling, binnen zes weken zou overlijden. "De planning was daarom: eerst opereren en dan zes kuren van een week, met twee weken pauze."

Geweldig
Annemieke was vol goede moed: ze geloofde dat de behandeling zou aanslaan, en dat zij zouden trouwen. Ondertussen ging haar 20-jarige vriend door een inktzwart dal. Vanwege de pijn kon hij vaak niet zitten of liggen. Bijna dagelijks zocht ze hem op. Op zijn verzoek las ze hem voor uit de Bijbel. "Een paar uur later kon hij rechtop zitten. 'De pijn wordt minder,' zei hij. De dokters konden het niet geloven: de tumor was in een paar uur tijd geslonken – de kuur sloeg aan! Vanaf dat moment wist ik het zeker: hij wordt beter en we gaan trouwen. Pieter-Jan vond dat geweldig; hij vocht ook voor een heel groot deel voor mij."

Getrouwd
Pakweg twee jaar later werd hij, na een zware operatie, helemaal schoon verklaard. De opluchting was enorm. "We zijn kort daarna verloofd en op mijn 22e trouwden we." Hoewel ze wisten dat zij nooit kinderen zouden krijgen, was Annemieke daar niet zo mee bezig. Angst dat de kanker terug zou komen, had ze niet.
Wel raakte ze een paar ja later zwaar overspannen en depressief. Ze was uitgeput, extreem onzeker en somber. Waarschijnlijk een burn-out. "Op een gegeven moment woog ik nog maar 45 kilo; ik kon niet eten en sliep niet meer." De situatie werd zo zorgelijk dat ze moest worden opgenomen in het ziekenhuis. "Voor mijn gevoel was ik door God verlaten. Ik had geen zelfmoordneigingen, maar het was voor mij wel het einde van de lijn."
Juist in die tijd merkte ze dat muziek maken – zingen en gitaarspelen – haar troost gaf. Uiteindelijk ging het toch weer bergopwaarts. "Opeens zag ik het weer zitten; net alsof God met Zijn Geest leven in mij blies." Het duurde niet lang of ze mocht naar huis. Annemieke voelde zich snel weer helemaal de oude. Ze droomde zelfs van een eigen gospel-cd, die er (met hulp van Gerald Troost en Ralph van Manen) ook kwam. Ze was toen 28.

Opgezette benen
Zo'n 4,5 jaar geleden overleed Annemieke vader op 58-jarige leeftijd aan een hartinfarct. "We waren helemaal in paniek; het vreselijke nieuws was net een aardbeving."
Zeven weken na de begrafenis kreeg Pieter-Jan opgezette benen. "In het ziekenhuis bleek dat er vocht in zijn hartzakje zat; hij moest gelijk geholpen worden." Het vocht werd op kweek gezet. "Dit maakte allerlei dingen in ons wakker, maar na 18 jaar verwacht je niet dat het terugkomt."
Enkele dagen later stond de huisarts voor de deur. "Hij had bericht gekregen dat er kankercellen in het vocht zaten. Onbeschrijfelijk. Je zit daar als jonge mensen op de bank. 'Gebeurt dit écht?' Ik was 35, Pieter-Jan 38."

Storm
Hij bleek een zeldzame, ongeneselijke vorm van kanker te hebben. De 2,5 jaar die volgden, typeert Annemieke als 'hels'. Er werden meer tumoren gevonden, onder meer in zijn hersenen. Pieter-Jan onderging legio zware kuren en bestralingen, en moest lichamelijk steeds meer inleveren. Annemieke verzorgde hem tot het einde toe thuis, en zoveel mogelijk zelf. "Hij werd ook heel benauwd en kreeg zuurstof. In die tijd heb ik het lied Prijs Hem in de storm geschreven. Ik moest veel huilen, en bad: 'Wat maakt U me nou, Heer? De twee meest belangrijke mannen in mijn leven allebei weg?' Mijn lichaam ging door, maar mijn hart stond stil."
Op 6 oktober 2010 om 10.10 uur kwam het einde. "Mijn man vroeg echt of de Heer hem wilde thuishalen. Zijn laatste ademtocht was heel rustig – Pieter-Jan was bij God."

EO.nl/deverandering

Tekst: Gert-Jan Schaap (met dank aan Esther Prins & Myriam de Jong)

Zaterdag 7 januari 2012, 17.57 uur, Nederland 2